Lady Bente teknesiyle 8 saat çocuk olmaya yola çıkmak…

Kısacık tatile neler sığdırmak ister insan ve ne çabuk geçer zaman tatilde...
Dönüş günü geldiğinde suyuna dalınacak ne çok sahil, kumlarına bulanılacak ne çok kıyı, ardından ay ışığı seyredilecek ne çok zeytin ağacı kalır insanın!

Bu sene Çeşme’ye ağaç gölgesinde huzuru güneşe çıkarmak, biraz da şehrin gürültüye boğduğu ruhlarımızı tuzlu suda yıkamak için gittik.
Ne kameraların olduğu plajlar, ne gümbürtüsü denizi titreten müzik ne de güneşte kavrulup zenci olmak gibi bir düşüncemiz vardı…

Plajlar pahalı ve seksi mayoların, kasap vitrini gibi bedenlerin sergilendiği, “gazetelere resim olur muyum acaba” hevesiyle şişirme şöhretlerin dolaştığı kavrulma yerleri olduğundan beri adımımızı oralara atmıyoruz…
Sabah teyzemin küçücük bahçesindeki oya çiçeklerini sulamak, öğleye kadar kitap okumak, öğleden sonra iftara özenli yemekler hazırlamak ve akşamüstü denize girmek gibi basit ama sade olduğu kadar insanı yumuşacık bir hayat akışına götüren işlerle uğraştık…
Gece, verandanın tahtaları arasından sıyrılıp, zakkum ağacının dallarına takılıp kalan ay, o kadar güzel bir ışıktan elma gibi parlıyordu ki, ona bakarak gözlerime uyku meleklerinin asılmasına direnmek ve sonunda yüzümde bir gülümsemeyle uykuya dalmak içimi tepeleme huzurla doldurdu…

Kocaman bir sonbahar dinamosu doldurdum içime, tüm enerjimle yeni romanıma devam edecek dev hikâyeler biriktirdim… Muazzez’in öyküsünü yazıyorum. Kimsenin yazmadığı, kimsenin aklına gelmeyen bir “ölüm ardından yukarıdan yapılan muhasebe”nin romanı…
Bu ruh haline sıvanmışken yeğenler tekne turuyla bir günümüzü değerlendirmek istediler. Eh ben de gittim… Çeşme’nin esas güzelliği sakin ve duru mavi koylarında biliyorum…
Lady Bente adlı gemi limandan kalkarken dolmuştu. Diğer gemilerde tek tük turistler varken bu teknenin ful çekmesini çocuklar “çok eğlendiriyorlar “ diye açıkladı.
Eğlenelim bakalım..

Teknede dev Türk bayrakları… Biz tekneye yerleşirken sahilde askeriyeden üniformalı subaylar erler çıkmış tören alanına gidiyorlardı. 30 Ağustos zafer bayramı kutlamaları için. Onuncu yıl marşıyla limandan ayrıldık. Serin suyla güneşin kaynaştığı yüzeyde altın rengi bir cam vardı sanki. Pırıl pırıl…
Biz bu sarı camı yararak ilerlerken, kocaman bir kırmızı Türk bayrağı tepemizde ses çıkararak dalgalanıyor, tüm tekne avazı çıktığı kadar göğsü one doğru kabarmış sahile bakarak marşı söylüyordu.
Sahildeki balkonlardan bize kollarını sallayanlara gülümseyerek el salladık. Arkam Yunanistan, Sakız Adası, önüm Çeşme… Sobe!
Bugün bizim günümüz, azmin, beraberlik ruhunun, asaletin ve dik duruşun günü. Aydınlık insanların vefa ve özverinin sonuca ulaştığı güzel gün!

Koyları gezdik… Turkuvaz sularda yüzerken, makarnamızı balığımızı yerken, gülüşürken, nefes alırken tüm gün boyunca Zafer Bayramını hissederek yaşadık.
Kaç şehide, derin şükran ve minnet çıktı yüzlerce yolcunun kalbinden bilemedik ama hissettik.
Akşamüstü teknemiz limana geri dönerken onuncu yıl marşını çaldık kıyı boyunca. Yüzlerce genç bir ağızdan söyledi. Ama en önemlisi bir yürekten söyledi tüm sözleri… Lady Bente’nin elinde mikrofonla günlerini güzelleştiren animatörü, sarı bermudalı genç, hepimizi tek tek uğurlarken yine bekleriz diyordu ve zafer bayramını kutluyordu inenlerin…
Ne güzel bir gündü.
Ne güzel yürekler, ne güzel insanlar, ne güzel gençler…Hepsini alınlarından öpüyorum.
Otuz Ağustos…Arkam Sakız, önüm Çeşme….
Sobe!!!!